De onthaaste manier om de grachten te lopen

De meeste grachtenwandelingen mislukken omdat ze alles willen zien. Deze doet het omgekeerde: één lijn door de Grachtengordel, van noord naar zuid, gebouwd rond zes bruggen die elk een stop verdienen. Ongeveer 4 kilometer, twee uur als je hem neemt zoals bedoeld — langzaam. Mooiste licht: begin twee uur voor zonsondergang, dan steek je de Amstel over als de lantaarns aangaan.

Brug 1 — Torensluis (Singel). Begin op de breedste brug van de stad, gebouwd in de jaren 1640 over een sluis en ruim genoeg voor caféterrassen en het peinzende standbeeld van Multatuli, de grote koloniale-gewetensschrijver van Nederland. Eronder zitten de oude cellen van de sluiswachter — de brug was ooit tegelijk gevangenis. Kijk zuidwaarts de boekenmarkt-bocht van het Singel in; dit is de ouverture.

Brug 2 — Lekkeresluis (Brouwersgracht / Prinsengracht). Loop noordwaarts naar waar de Brouwersgracht de Prinsengracht ontmoet. De Lekkeresluis is klein, maar de hoek waarop hij staat is misschien wel het meest geschilderde, gefotografeerde en bediscussieerde uitzicht van de stad: woonboten, pakhuisluiken in oker en roest, drie grachten die op elkaar botsen. Is er een raamplek vrij in een café in de buurt: nemen — deze hoek beloont zitten.

Brug 3 — Melkmeisjesbrug (Brouwersgracht). Tweehonderd meter westwaarts langs de lievelingsgracht van Amsterdam. De Melkmeisjesbrug is een bescheiden ophaalbrug, en dat is precies het punt: de verbouwde pakhuizen van de Brouwersgracht — De Kroon, De Zon, de namen staan nog op de gevels — waren werkgebouwen, en dit stuk bewaart die ongepolijste schoonheid. Loop de noordkant, steek hier over, keer terug langs de zuidkant. Tien onthaaste minuten.

Het lange midden (30 min). Volg de Prinsengracht zuidwaarts langs de Westerkerk — pauzeer voor de toren, Rembrandts botten en de Anne Frank-rij waar je wijselijk niet in staat — en snijd dan in je eigen tempo door de Negen Straatjes. Etalages kijken, niet kopen; deze wandeling heeft een schema van precies niets.

Brug 4 — de vijftien-bruggen-hoek (Herengracht / Reguliersgracht). Op de hoek waar de Herengracht de Reguliersgracht kruist staat de goocheltruc van de wandeling: vanaf de juiste plek op de brug tel je vijftien bruggen in drie richtingen. De avond is het mooist, als hun bogen in slingers oplichten. Elke rondvaartboot vertraagt hier; jij mag blijven staan zolang je wilt — de wraak van de voetganger.

Brug 5 — Blauwbrug (Amstel). Volg de Reguliersgracht naar beneden en draai de rivier op. De Blauwbrug is Amsterdam dat Parijs speelt — praal uit de jaren 1880, pijlers als scheepsboegen, keizerlijke lantaarns — met de Stopera en het riviervaren als publiek. Kijk noordwaarts: dat magere silhouet is je laatste brug.

Brug 6 — Magere Brug (Amstel). De Magere Brug is met reden de finale: een witte houten dubbele ophaalbrug, sinds de jaren 1690 vele malen herbouwd, na donker behangen met lichtjes en nog altijd opengaand voor boten. Ga midden op de brug staan, kijk de rivier af, en gun jezelf vijf minuten van volstrekt niets doen. Dat is de hele techniek.

Daarna: je hebt de Utrechtsestraat verdiend. Je staat bovenaan de beste restaurantstraat van Amsterdam. Kies je finish: oesters aan de counter van Bistro de la Mer, à la carte Frans bij De Juwelier, of wijn-eerst dineren onder oude balken bij Zoldering. Vooraf reserveren maakt van een goede wandeling een perfecte avond.

Praktisch: overal vlak, alleen keien en brugtreden; elk punt per tram bereikbaar als de benen opgeven (2/12 bij de start, 4 bij de finish). Regen annuleert deze wandeling niet — hij verbetert de spiegelingen. Mijd het Negen Straatjes-stuk op weekendmiddagen als drukte niet je ding is; vóór 10:00 heb je de bruggen voor jezelf.